دانشکده مهندسی ساخت و فناوریهای صنعتی،واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران ، parizad.sheikhi@iau.ac.ir
چکیده: (45 مشاهده)
با توجه به افزایش تقاضای جهانی برای انرژی و نگرانیهای زیستمحیطی، استفاده از منابع تجدیدپذیر مانند زیستتوده اهمیت زیادی پیدا کرده است. باگاس نیشکر، بهعنوان یک پسماند کشاورزی، منبعی ارزشمند برای تولید انرژی پایدار است. لذا در این مقاله مروری به بررسی رویکردهای اصلی بازیابی انرژی از باگاس میپردازد. روشهای ترموشیمیایی شامل پیرولیز، گازیسازی، احتراق مستقیم و مایعسازی هیدروترمال مورد ارزیابی قرار گرفتهاند. همچنین، فرآیندهای بیوشیمیایی مانند تخمیر برای تولید بیواتانول و روش فیزیکی-ترموشیمیایی بریکتسازی بررسی شدهاند. نتایج نشان میدهد که هر روش مزایا و محدودیتهای خاص خود را دارد. مایعسازی هیدروترمال باگاس را به روغن زیستی با کیفیت تبدیل میکند و بریکتسازی نیز چگالی و ارزش حرارتی آن را افزایش میدهد. احتراق مستقیم رایجترین روش است اما با چالشهایی مانند رطوبت بالا مواجه است که میتوان با استفاده از احتراق همزمان آن را کاهش داد. همچنین، گازیسازی و تخمیر برای تولید سوختهای گازی و مایع کارآمد هستند. این بررسی تأکید میکند که باگاس نیشکر پتانسیل بالایی برای بازیابی انرژی دارد و انتخاب فرآیند بهینه میتواند به کاهش اتکا به سوختهای فسیلی و مدیریت بهتر پسماندها کمک شایانی کند.